‘‘என்ன ரங்கம்மா, இவ்ளோ நேரமாகிப் போச்சி… உன்னப் பாத்துதான் காத்துக்கிட்டிருக்கோம். மதுர வர போய்த் திரும்பணும்ல… ஆற அமரவும் வர முடியாது. வந்து ஒன்னய அனுப்பனும்… நிம்மதியா ஒரு வேலை ஆகுதா?’’ காசெதுவும் வாங்காமல் புண்ணியத்துக்கு வருபவளிடம் உரத்தும் சொல்ல முடியாத புலம்பல் தொடங்கியது.
வந்து இறக்கி விட்ட மகன் வண்டியைத் திருப்பும் முன்னரே வந்த அங்கலாய்ப்பைக் கேட்டுக்கொண்டே ‘‘நானே சாயங்காலம் வந்துர்ரன் தம்பி’’ என்று சொல்லத் திரும்பி, அவனது ‘இது தேவையா ஒனக்கு’ பார்வையைப் பெற்றுத் திரும்பி வீட்டுக்குள் விரைந்தாள் ரங்கம்மா.
‘யம்மா, தனியாக் கெடந்து பாடுபட்ட காலமெல்லாந்தான் சீரழிஞ்ச… இப்பதான் நல்லாயிருக்கம்ல… பேரம் பேத்திகளே தலையெடுக்குற காலம்… நிம்மதியா ஒக்காந்து கிட்ணா ராமான்னு இருக்காம வயசானவகளப் பாக்குற வேலை தேவையா இப்ப?’
எத்தனை முறை மகன் வைதாலும் ஒரே பதில்தான் ரங்கம்மாவிடம் இருந்து வரும். ‘யய்யா, தாயாரம்மாக்கு நான் பட்ட கடனை எப்படியும் தீக்க முடியாது. இது என் மனசு திருப்திக்குத்தான். இந்த விசயத்துல மட்டும் என்னத் தட சொல்லாத.’
அதற்கு மேல் எதுவும் பேச முடியாது. டவுனில் குடிபோன பிறகு எடுத்தேறி வர முடியாததால் மூன்று நாள்களுக்கு ஒரு முறை வந்து குளிப்பாட்டி, பவுடர் அடித்து, சாப்பாடு கொடுத்து, நகம் வெட்டி விட்டு சாயங்காலமாகத் திரும்புவது வழக்கம். மற்ற நாள்களில் வீட்டாள்கள் பாடுதான்.
‘‘ரங்கம்மா, அடுப்படில அரிசி எடுத்து வச்சிருக்கேன், தண்ணியாக் கஞ்சி வச்சுக்குடு. போன தடவை ஒம்பாட்டுக்க நெறய அரிசி போட்டு கெட்டியாக் குடுத்துட்டுப் போய்ட்ட… அடுத்த ரெண்டு நாள் நாங்க சீப்பட வேண்டியதாப்போச்சி. இந்த எளவெடுத்த பட்டிக்காட்ல வேலைக்கி ஆள் கெடைக்கிதா, இல்ல நமக்குத்தான் முடியுதா? மத்த எல்லாரும் அங்கங்க டவுன்ல போய் பதுங்கிட்டாக. நீகூடப் பாரு, மகன், பேரம் பாக்கவும் சாத்தூருக்குப் போய்ட்ட. இந்த மனுசனக் கெட்ன தலையெழுத்து… இன்னும் மண்ணக் கிண்டிக்கிட்டு இங்கயே கெடக்க வேண்டி இருக்கு. இதான் சாக்குன்னு எங்க தலையில கட்டிட்டாக. காலக் கெட்டிப் போட்டாக்கூட லேசா அசஞ்சிக்கலாம் போல, இந்தப் பெருச விட்டு எங்கிட்டும் நகர முடியல… நம்ம தலையெழுத்து…’’
பேசிக்கொண்டே போன அம்மாவை அவள் மகள் கடுப்பாக இடைமறித்தாள். ‘செரி வந்து கார்ல ஏறும்மா… ஏற்கெனவே லேட்டு.’
வண்டி கிளம்பும்வரை பார்த்துவிட்டு கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு தளர்ந்து வீட்டினுள் நடந்தாள் ரங்கம்மா.
அசைவு தெரிந்து மெல்லக் கண்களைத் திறந்து, ‘‘களையெடுப்பு முடிச்சிட்டுதான் வந்தியா’’ என்றாள் தாயாரம்மா. இரண்டு வருடங்களாகவே அவளுக்குக் கால சிந்தனை நேர்க்கோட்டில் இல்லை. பெரும்பாலும் அவள் சம்சாரியாக இருந்த காலத்திலேயே தங்கி இருக்கும். வெகு அரிதாக நிகழ் காலத்திற்கு வரும்.
அப்படி வரும்போது பெருகும் வேதனை தாங்க இயலாது அவள் மனமே அவளைப் பழைய நாள்களுக்குக் கூட்டிப் போய்விடும் போல. ‘‘ஆமாம்மா, முடிச்சி அய்யா பாத்தி கட்டிக்கிட்டு இருக்காரு. நான் இந்தப் பக்கம் வந்துட்டேன்…’’ அவள் காலத்துக்கே போய்ப் பேசுவது ரங்கம்மாவுக்கும் கொஞ்சம் சமாதானமாக இருந்தது. கரிசல் மண்ணைப் பொன்னாக்கிப் பாடுபட்ட அய்யா கொஞ்சம் கொடுத்து வைத்தவர். வைகுண்டம் ஏகிப் பத்து வருடங்களாகிப்போனது.
இன்றைக்கு சிமெண்ட் போட்டு ஈரம் இறங்காது நிற்கும் இதே தெருவில், இந்த வீட்டின் ஈரம் சுரந்த வாசற்படியில் எத்தனை முறை நடந்து திரிந்திருக்கும் ரங்கம்மாவின் கால்கள்.
சாத்தூரில் கட்டிக்கொடுத்து, இரண்டே வருடங்களில் வெள்ளைச்சீலையோடும் கைப்பிள்ளையோடும் தாயில்லாத தாய் வீட்டுக்குத் திரும்பி வருகையில் ரங்கம்மாவுக்குப் பதினேழு வயது. மலங்க மலங்க முழித்துக்கொண்டு சில நாள்களைக் கடந்த பின், பிள்ளையையும் இடுக்கிக்கொண்டு தகப்பனோடு காட்டு வேலைக்குக் கிளம்பினாள். ஊரிலேயே பெரிய சம்சாரியான கார வீட்டுக்காரர் காடு அவளுக்கு இடமில்லை என்றா சொல்லும்.
காட்டுக்குள் நின்ற மங்கத்தாயாரு, கைப்பிள்ளையோடு இவள் வருவதைப் பார்த்து விரைந்து வந்தாள். ‘ரங்கா, உன் நிலமையும் இப்படி ஆகிப்போச்சே… சரி, கலங்காத… பயல வச்சிக்கிட்டு காட்டுக்கு வரவேணாம். நம்ம வீட்ல பயறு திரிக்க, அரிசி குத்தன்னு நெறய வேல கெடக்கு… பிள்ளையத் தொட்டில் கட்டிப் போட்டு நெனல்ல வேலையப் பாரு…’ என்று அனுப்பி வைத்தாள். திரும்பி நடக்கையில், ‘பொழுதுசாய மறக்காம வந்து பிள்ளைக்குச் சோறு எடுத்துட்டுப் போ’ என்ற குரல் தொடர்ந்து வந்தது. பிள்ளை இடுப்பளவு வளரும் வரை காட்டு வேலைக்குப் போனதில்லை.
இதே தெருதான்… இன்றைக்கு டைல்ஸ் போட்ட இதே வீடு இருக்கும் இடத்தில் இருந்த காரை வீட்டு முற்றத்தில்தான் சாயங்கால நேரங்களில் நெய் மணந்து தெருவையே நிறைக்கும்.
மங்கத்தாயாரு திருமணமாகி வருகையில் ரங்கம்மா ஏழெட்டு வயது நிரம்பிய சின்னப்பிள்ளை. பெரிய வீட்டுக்கு வரும் மருமகளைப் பார்க்க ஊரின் எல்லையிலேயே போய் நின்று மாட்டு வண்டியில் பின்னாலேயே ஓடி வந்த பொடுசுகளில் அவளும் ஒருத்தி.
மனைவியை அகாலத்தில் இழந்த காரைவீட்டுப் பெரியய்யா, அவர் மக்களோடு வீட்டை ஆளப் பெண் இல்லாது தவித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் வெயிலுக்குப் பதினியாக வந்து சேர்ந்தாள் மங்கத்தாயாரு. தளர்ந்து கிடந்த பெரியய்யாவின் தாயாருக்கும் தனித்தெம்பு வந்தது. ‘எங்க குலம் விளங்க வந்து சேர்ந்தியே தங்கமே… வீட்டுக்குப் பின்னால் போய் அக்கம்மாவுக்கு உன் கையால விளக்கேத்தி வை… நீளாயுளோட நிறைஞ்சு வாழணும்’ என்று நெகிழ்ந்தாள்.
வந்து சேர்ந்த சில வருடங்கள், இரண்டு மகன்கள், இரண்டு பெண்கள் என பிள்ளைக் காலமாகவே ஓடிப்போனது. விளக்குக்குத் திரி திரிக்கும்போது திடீரென ஒரு நாள் முழிப்பு வந்தவள் போல் கேட்டாள். ‘ஆமா, எதுக்கு அக்கம்மாவுக்கு நாம வீட்டுக்குப் பின்னால விளக்கேத்தறோம்? இங்க எதுவும் மாடு முட்டி இறந்த பெண்ணா?’
‘அட பெண்ணே, ஒனக்கு அந்தக் கதையை இன்னும் நான் சொல்லலையா?’ என்று ஆரம்பித்தார் பாட்டியம்மா.
‘ஒன்னையும் என்னையும் போல இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வந்தவதான் அக்கம்மா… பிறந்த வீட்டுக்குச் செல்லப்பெட்டி. அருமையாக வளர்ந்த ஒற்றை மகள். தாயில்லாத பிள்ளையாதலால் சாப்பிட்ட தட்டைக்கூட எடுத்து வைக்க விடாமல் தகப்பனாரும் அண்ணன்மாரும் வளர்த்தார்கள். அவ்வளவு செல்லத்திலும் குணத்தில் குறையாத, கொஞ்சமும் அதிர்ந்துபேசாத பெண். இந்த ஊரிலேயே பெரிய வீட்டில், முதல் மருமகளாகக் கட்டிக் கொடுக்கிறோம் என்ற பெருமிதத்தில் கட்டிக் கொடுத்த அவள் தகப்பனாருக்கு, அதுதான் பெரிய வினையாகப் போகிறதுன்னு தெரியலை.
தினமும் வீட்டில் வடிக்கும் சாப்பாட்டுக்கு கம்போ பிற தானியங்களோ குத்த வேண்டியது இவள் வேலை. வேலையாட்கள் எல்லாம் காட்டுக்கு மட்டும்தான்.
அவள் கணவனையும் சேர்த்து வீட்டில் ஐந்து ஆண்களுக்கு, காட்டு வேலை, கால்நடை கவனிப்பு என்று திரிந்து வீடு திரும்பும் வயிறுகளுக்கு தினமும் வட்டிலில் குமித்து வைத்துச் சோறிட வேண்டும். சமையலும் பிற வேலைகளும் அத்தையம்மா பார்த்துக் கொண்டாலும், வீட்டில் வடிக்கிற சோற்றின் அளவுக்கு நாளெல்லாம் உரலோடு மல்லுக்கட்ட வேண்டும். கன்றுக்குட்டியைப் பிடித்து நுகத்தடி மாட்டினாற்போல ஒரு நிலைமை அக்கம்மாவுக்கு.
இந்த வேதனையை மேலும் பெரியதாக்கி விடுவது, தினமும் இரவு கால் வயிற்றோடு உறங்க வேண்டி இருக்கும் நிலைதான். வடித்த மொத்தச் சோற்றையும் பெரிய குண்டானில் வைத்துப் பரிமாறுவதற்கு வைத்துவிட்டு, தன் கணவருக்குப் பரிமாறிய கையோடு தானும் உண்டுவிட்டு அத்தையம்மா உறங்கப் போய்விடுவார். அடுத்து உண்ண வரும் இளவட்டங்களுக்கு ஆனது போக மிச்சமிருப்பது ஒரு கைச் சோறுதான். கூடக் கொஞ்சம் சேர்த்து ஆக்கச் சொல்லிச் சொல்வது சின்னத்தனமாகப் போகுமே என்று பெரும் தயக்கம்.
அவள் வயிற்றில் அனல் எரிய உறங்கப் போவது யாருக்குமே தெரியவில்லை. தன் தகப்பனார் கிண்ணத்தோடு சுடுசோற்றில் கவிழ்த்துப் பிசைந்து தரும் நெல்லரிசி நெய்ச்சோற்றின் நினைப்போடு ஒவ்வொரு இரவும் கழியும்.
ஆறேழு மாதங்கள் வரை தனக்குத் தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டு வேலையைத் தொடர்ந்தாள் அக்கம்மா. பசி தாங்க முடியாமல் மாட்டுக்கு வைப்பதற்கான பருத்திப் பிண்ணாக்கை யாரும் அறியாமல் ஒரு கை அள்ளித் தின்றுவிட்டு இரண்டு நாள்கள் வயிற்று வலியால் அவதிப்பட்டாள். பிறந்த வீடு திரும்பலாம் என்று வேதனை பொங்கி வந்தாலும் அப்பாவுக்கு அவமானமாச்சே என்று மருகி அமைதியாவாள். அவள் வேதனையை அறிவார் யாருமில்லை.
எதுவுமே சமாதானமாகாத, வலியையும் பசியையும் தவிர வேறேதும் அறிய முடியாத ஒரு பின்னிரவில் அக்கம்மா ஓடிப்போய் வீட்டுக்குப் பின்னிருந்த கிணற்றில் குதித்துவிட்டாள்.
அதிர்ந்துபோன வீட்டினருக்கு, காரணம் புலப்படவே இல்லை. இரண்டு நாள்கள் முன்னர் ‘இனியும் இந்த உரலோடு மல்லுக்கட்ட ஏலுமான்னு தெரியலை…’ என்று லேசாகப் புலம்பியதை மாட்டுக்குப் புல்லறுத்துப் போட வந்த சீனித்தாய் சொன்ன பின்னர்தான் புரிந்தது.
அவள் போய்ச்சேர்ந்த பின்னர்தான், நாலு நாளாவது கூட்டிக் கொண்டு போய் நெய்ச்சோறு ஆக்கிப் போடச்சொல்லிச் சொல்லி விட்ட தாக்கல் தகப்பனாருக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது. அதைச் சத்தமாகச் சொல்லியழுதால் சம்பந்தக்காரர்களுக்கு மிதமாகிப்போகுமே என மனசுக்குள் கதறியழுதுவிட்டுப் போனார்.
இப்படி ஆகிப்போச்சே என்ற பெரும் வருத்தத்தில் அதோடு அந்தக் கிணற்றை மெத்திப் பீடம் கட்டினார்கள். அவர்தான் நம் வீட்டுத் தெய்வம். இன்றைக்கு வரை நெய் விளக்கேத்தி மனசைத் தேத்திக்கொள்கிறோம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் பெண்கள் தெய்வமாவது இப்பிடி ஏதாவது ஒரு காரணத்தால்தான்’ சொல்லிப் பெருமூச்சு விட்டாள் பாட்டி.
‘இப்படிப் பசியோடும் வலியோடும் இங்க வாழ வந்த பிள்ளை மாண்டுபோனதே’ என மங்கத்தாயாருக்கு துக்கம் தாளவில்லை. ‘விளக்கேத்தி வச்சி அவள் மனசு ஆறுமா? இல்லை நாமதான் சமாதானப்படலாமா?’ ஒரு வாரமாக யோசித்து, கணவரிடம் பேசினாள்.
எப்போதாவது ‘பிள்ளைச் சோறு’ கேட்டுத் தயங்கி நிற்கும் பெண்களுக்கு அதன் பிறகு காரைவீடு அமுத சுரபியானது. தினமும் வயல் விட்டுத் திரும்பும் நேரத்தில் காரை வீட்டை ஒட்டிய சிறுவீட்டுத் திண்ணையில் சுடச்சுட நெல்லரிசிச் சோறு ஒரு ஆள் தூக்க முடியாத பானை நிறைய வைக்கப்பட்டிருக்கும். பக்கத்திலேயே பெரிய சட்டி நிறைய கடைந்த மணமான பருப்பும், பெரிய தூக்கு நிறைய நெய்யும், அப்போதுதான் கறந்து வைத்த பசும்பாலும்.
பிள்ளைச்சோறு காய்ச்சவே தனி ஆள் போட்டுத் தயாரானது.
யாரையும் கேட்க வேண்டியதில்லை. வேண்டுமளவு பிள்ளைகளுக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம். அந்த நேரங்களில் வீட்டு ஆட்களோ வேலை ஆட்களோ அந்தப் பக்கம் நடமாடக் கூடாது என்பது மங்கத்தாயாரின் ஆணை. அறிந்தோ அறியாமலோ, சோறு எடுக்கும் கைகளைத் தயங்கச் செய்துவிடக் கூடாது.
அலுத்துச் சலித்து வயல்வேலை முடித்து வரும் தாய்மாருக்கெல்லாம் ‘யம்மா பசிக்கி பசிக்கி’ என்ற குரல்களை அமத்தி அரக்கப்பறக்கக் கஞ்சி காய்ச்சவோ, பாதிப் பசியோடு பிள்ளைகளை அமட்டி உறங்க வைக்கவோ தேவையே இல்லாமற்போனது.
பிள்ளைச்சோறு எடுக்க அடுத்த பிள்ளையை வயிற்றில் சுமந்து வரும் தாய்மாருக்கு ‘பெரிய சட்டியா எடுத்துட்டு வந்து வயித்துப்பிள்ளைக்கும் சேத்து எடுத்துட்டுப் போ’ என்ற அதட்டல் வந்து விழும்.
கூடாரவல்லிக்கு ஊர்ப் பெரிய சம்சாரிகளெல்லாம் பெருமாளுக்குப் படைத்து விட்டு ஆண்டாளைப் பார்க்க வண்டி கட்டிப் போகும் நேரத்தில், காரை வீட்டுத் திண்ணையில் சிறு அண்டா நிறைய சர்க்கரைப் பொங்கல் பொன்னொளிர வந்து அமரும்.
வெய்யக்காலங்களில் மோரும் பானக்கரமும் பாதி ஆளுயர மண்பானைகளில் காலையில் இருந்து காத்துக் கிடக்கும். இருக்கங்குடிக்கு நடந்து போகும் ஆட்களெல்லாம் சாலையில் இருந்து ஓரெட்டு விலகி தாகந்தீர்த்துவிட்டுப் போவார்கள்.
வீட்டில் ஆட்கள் இல்லாவிட்டாலும்கூட ஒருநாள் விடாது எரியும் அணையா அடுப்பாக மங்கத்தாயாரு முதல் நாள் இட்ட தீ எரிந்தது.
அடுப்பெரிக்கும் விறகு குமிக்க, பிள்ளைச்சோறுக்கான அரிசியும் பருப்பும் ஒதுக்க, நெய்க்கும் பாலுக்கும் என்று கூட இரண்டு பால்மாடுகள் வாங்கிவிட என்று மங்கத்தாயாரின் கணவரும் நிறை மனதோடு அனைத்தையும் செய்து கொடுத்தார்.
அக்கம்மாவின் விளக்கு மிகப் பிரகாசமாக எரிவதாகப் பட்டது அவருக்கு. விளக்கு நெய்யா அவ மனசத் தணிச்சிருக்கும்?!
பொன் நிறையாத காரை வீடுகள் குறைவே… ஆனால் குணம் எல்லாருக்குமா நிறைந்து இருக்கிறது?! மங்கத்தாயாரு அதற்குப்பின் ஊருக்கே தாயாரம்மாதான்.
‘‘தண்ணி… தண்ணி… கெஞ்சி… கெஞ்சி…’’ அடுப்படியில் நிற்கும்போதே மனதை அறுப்பது போல குரல் கேட்டது. நைந்து கிடக்கும் அந்த மொத்த சீவனும் தன்னைத் திரட்டிப் பேசுவது பெரும்பாலும் இந்த ஒரு கெஞ்சலைத்தான்.
‘தண்ணியாகக் கிடக்கும் கஞ்சியை எடுத்துக் கொண்டு போய்த் தரணுமே… கொஞ்சம் கூழாகக் கொடுத்தாலும் தன்னையும் போய்ச்சேரவும் வழியற்றுக் கிடக்கும் உயிரையும் சாபங்கொடுத்து வசவு விழும். பெருமாளே… இப்படியும் ஒரு வேதனையான நிலையைப் பார்க்க வச்சிட்டியே’ மனது உடைந்து கட்டிலில் கிடக்கும் சிறுத்த உருவத்தை நோக்கி நடந்தாள் ரங்கம்மா.
‘‘நீ வரப்ப தாற கஞ்சி கொஞ்சம் தாங்குது’’ குழறி வந்த குரல் நிகழ்காலத்தில் இருந்தது. பசியையும் தாகத்தையும் மட்டுமே அறியும் உயிரின் தவிப்புக் குரல்.
எத்தனை வயிறுகள் வாழ்த்தியிருக்கும்… எத்தனை வறண்ட நாவுகள் போற்றியிருக்கும்… மூத்திர வாடைக்குள் பசித்து வெறும் வெளியைத் துழாவும் இந்தக் கைகள்தானே இதே இடத்தில் முழங்கை வழிவார நெய் பெய்து அள்ளி அள்ளித் தந்து பசியாற்றியது…
வானம் மங்கும் வேளையில் வீட்டார் வந்து சேர, சொல்லிக்கொண்டு புறபட்டாள் ரங்கம்மா. கட்டிலில் குனிந்து ‘‘யம்மா, போய்ட்டு வாரேன். ரெண்டு நாள் செண்டு வாரேன்’’ என்று உரத்துச் சொல்லி, தலையசைப்பை பதிலாகப் பெற்றுக் கொண்டு திரும்பினாள் ரங்கம்மா.
நாலெட்டு எடுத்து வைக்கவும் பின்னாலிருந்து தீனமாகக் குரல் கேட்டது…
‘‘ரங்கா, ஏனம் கொண்டு வரலேன்னா இங்க இருந்து எடுத்துக்கோ. மறக்காம பிள்ளைக்குச் சோறு எடுத்துட்டுப் போ...
